دلتنگی های یه مشکی پوش

آمدم ...

0423ashegh — Sun, 06 Dec 2009 17:13:49 GMT

آمدم خسته و پر بسته و سرد
          در دلم غصه ی بی رحمی و خود خواهی مرد
                                 در دلم حادثه ها بود که پنهان شده بود
                                                         زندگی در نظرم خسته و گریان شده بود

شاد بودم که دگر عشق برایم مرده است
                           شاد از اینکه مرا خوابِ «ندیدن» برده است
                                              راهی شهر فراموشی تن بودم من
                                                            غافل از حس نیاز «تو به من» بودم من

نا گهان راه دلم سوی نگاهت کج شد
                                مرگ هم بار دگر رفته و با من لج شد
                                           تو پر از شوق، پر از شور نگاهم کردی
                                                             خالی از خستگی و کینه و آهم کردی

خنده هایت به تنم جان و طراوت بخشید
                              راز دارم شدی و راز شدی در دل من
                                                       سوز شعرم شدی و ساز شدی در دل من

روزگاری دگر از پیش تو من خواهم رفت
                          بار دیگر به فراموشی تن خواهم رفت
                                                           مرگ را بار دگر نزد خودم خواهم راند

عشق را بار دگر از دل خود خواهم راند
                                     تا در آن روز دلم در قفست خواهد ماند
                                                          نفس گرم تنم هم نفست خواهد ماند !

خدا

0423ashegh — Mon, 30 Nov 2009 15:55:41 GMT

به دنبال خدا نگرد .....
خدا در دیر و بتکده و مسجد نیست ....
لابلای کتاب های کهنه نیست ....
خدا را در کوچه پس کوچه های درویشی و دوری از انسانها نگرد ...
آنجا نیست ....
خدا در دستی است که به یاری می گیری ...
در قلبی است که شاد می کنی،
در لبخندی است که به لب می نشانی .........
در فاصله نفس های من و توست که به هم آمیخته ....
در قلبیست که برای تو می تپد ....
در میان گرمای دستان ماست که به هم پیچیده.....
خدا اینجاست همسفر مهربان من
اینجا ....

محبت را تماشاکن!

0423ashegh — Tue, 24 Nov 2009 07:40:58 GMT

محبت را تماشاکن!

نگاه کن دوری او را.چرا باید چنین باشد!؟

چرا باید از این یک خواهش کوچک رها باشم!

محبت را مگر تا کی میتوان از این و ان دزدید!؟

به امید سحر خشنود بودن عاقبت تا کی؟

به راه عشق تلقین کردن خود عاقبت تا کی؟

دگرخسته گسسته هیچ وپوچم دگر از زندگی سخت دورم

چه شبها بود ان شبها خدایا که شب بودو من ویک مشت رویا

چه امید چه امالی خدایا سخنهاراز دلها من فراوان دارم امشب

حقیقت را دگر تا کی توان پنهان و مخفی کرد؟!

دلا تا کی... مگر تا کی؟!!!!!!

برو با خیال راحت

0423ashegh — Sat, 14 Nov 2009 18:33:25 GMT

بروخوبم به سلامت ، تو به من دینی نداری

برو با خیال راحت ، چرا اینقدر بی قراری ؟

برو پیش عشق تازه ت ، نگران من نباش

تو چشام نگاه نکن ، نمک رو زخم من نپاش

نمی خوام توی نگاهت ببینم نفرتو راحت

یا تحملم کنی و واسه تو بشم یه عادت

اگه دیگه چشمای من تو دلت جایی نداره

اگه حرفام روی لب هات گل لبخند نمی کاره

برو تا بازم بخندی ، من به لبخند تو زنده م

وقتی تو پیشم نباشی ، به خیالت دل می بندم

اگه واسه قصه ی ما شعر عاشقونه ای نیست

یا اگه برای موندن دیگه هیچ بهونه ای نیست

اگه فکر میکنی دیگه ، این من و تو ما نمیشه

برو خوبم ، به سلامت ، خوب و خوش باشی همیشه

تو که تقصیر نداری ، تنهایی تقدیر منه

غم و گریه و جدایی ، همه تقصیر منه

برو خوبم ، به سلامت تو به من دینی نداری

برو با خیال راحت

کسی که عاشق است...

0423ashegh — Sat, 14 Nov 2009 18:32:09 GMT

باز یک غزل حکایت کسی که عاشق است

باز ما و کشف خلوت کسی که عاشق است

در سکوت چشم دوختن به جاده های دور

باز انتظار عادت کسی که عاشق است

دستهای التماس ما گشوده پس کجاست؟

دستهای با محبّت کسی که عاشق است

باز هم سخن بگو سخن بگو شنیدنی ست

از زبان تو حکایت کسی که عاشق است

من اگر بخواهمت نخواهمت تو خوب باش

مثل حسن بی نهایت کسی که عاشق است

بغض های شب همیشه سهم نا امید هاست

خنده های صبح قسمت کسی که عاشق است

شاخه ها خدا کند به دست باد نشکند

عشق یعنی استقامت کسی که عاشق است

منتظر نایستید٬نوبت شما که نیست

نوبت من است٬نوبت کسی که عاشق است

یکی بود ، یکی نبود

0423ashegh — Wed, 04 Nov 2009 16:59:44 GMT

اون که بود تو بودی و اون که تو قلب تو نبود من بودم!!

یکی داشت ، یکی نداشت

اون که داشت تو بودی و اون که جز تو کسی رو نداشت من!!

یکی خواست ، یکی نخواست

اون که خواست تو بودی و اون که نخواست ازت جدا بشه من بودم!!

یکی گفت ، یکی نگفت

اون که گفت تو بودی و اون که دوستت دارم رو به هیچ کس نگفت من بودم!!

یکی رفت ، یکی نرفت

اون که رفت و تنهام گذاشت تو بودی!!

یکی خواست ، یکی نخواست

اون که نخواست تو بودی و اون که خواست واسه همیشه پیشت بمونه من بودم!!

خیال

0423ashegh — Fri, 23 Oct 2009 15:37:00 GMT

نه خیال فردا را خواهم؛ نه توبه ی امروز را و نه گناه دیروز را
نه گذر لحظه؛ نه بازی های زمانه؛ هیچکدام مرا نشکست
اما باز میگویند مجرمم چرا؟؟؟

راستی مسافر
دستانم با چند دکمه ی پیراهنت عجین شد؟
پاهایم چند آرزویت را له کرد؟
چشمانم چند خوابت را آشفته کرد؟

راستی مسافر :وقتی زیر شلاق درد بودی
چند باده به سلامتی من نوشیدی؟
چند بوسه ی گل پرپرت شد؟

وقتی سکوت بود و انتظار
چند بار به حرمت دیروز آه کشیدی؟

راستی...
آن که دیروز مشتاق بود به گناه تو محتاج شد!
تو که دیروز محتاج بودی..
به کدامین گناهم مشتاق هم نیستی؟
شاید به گناه التهاب دیروز و احتیاج امروز...
می دانم که بر لبم فردا را خواندی...
پس شاید به گناه فردا!شاید!

قبر من...

0423ashegh — Thu, 15 Oct 2009 03:48:18 GMT

منو شبانه خاک کنید تا همه بدانند چه شبهایی که تا صبح منتظر نشستم

منو غسل ندید تا همه بدانند چند بار توی دریای اشکام غرق شدم

کفنم نکنید تا همه بدانند دستانه یخ زده ام برای تن معشوقم همیشه بازه

روی قبرم سنگ نذارید تا درِ تنهایی هام به روی چشمای قاتلش همیشه باز باشه

سرمزارم هیچ کس لحظه ای درنگ نکنه که یه وقت سکوت نا تمامم منو بشکونید

روی سینه ام قلب مشکی بکشید شاید کسی که سیاه پوشش کرد خاطراتمونو به

یادش بیاره در کنار دستم تیغ خونینمو بذارید تا همه بدونن نفرت من کمتره

قبر منو با آب نشویید بذارید آن قدر کثیف بشه تا همه بدونن من از نوزادی مرده بودم

رو قبر من درختی بکارید تا زیر سایه اش باشم و همه بدونن من یه خورشید داشتم

و اونم رفت کنار زیر سرم عکساشو بذارید تا باز مثه همیشه سر به شونه هاش بارها

بمیرم و زنده شم سر منو به طرف خورشید بذارید تا همه بدونن همیشه چشم به

انتظارشم چشمانمو باز بذارید تا همه بدونن هیچوقت چشمامو از روش برنداشتم و

به روش نمی بندم به همه بگید کسی که اینجا خوابیده یه گناه داشت اونم گناهه

بودن بود وصیت نامه ام را بسوزونید تا مبادا کسی بفهمه عشق چه کارایی که با من نکرد

با نهایت احترام تقدیم به:عشق ماندگارم

اندوه دوباره...

0423ashegh — Mon, 05 Oct 2009 17:48:45 GMT

بگذار اندوه هزارساله ام را

که چندروزاز تولد آن بیشتر نمیگذرد

دفن کنم

بگذار اندوه هزار ساله ام را

در گورستان ساده گی خویش

به خاک بسپارم

واسم تازه یی را برای شعرهای عاشقانه ام

انتخاب کنم

بگذار اندوه هزار ساله ام را

که چند روز از تولد آن نمیگذرد

حلقه

دود کنم

یقین دارم!

0423ashegh — Wed, 30 Sep 2009 18:56:03 GMT

من يقين دارم كه برگ ،

كاين چنين خود را رها كردست در آغوش باد ،

فارغ است از ياد مرگ !

آدمي هم مثل برگ ، مي تواند زيست بي تشويش مرگ ،

گر ندارد همچو او آغوش مهر باد را ،

مي تواند يافت لطف :

«هر چه باداباد را »