باز یک غزل حکایت کسی که عاشق است

باز ما و کشف خلوت کسی که عاشق است

در سکوت چشم دوختن به جاده های دور

باز انتظار عادت کسی که عاشق است

دستهای التماس ما گشوده پس کجاست؟

دستهای با محبّت کسی که عاشق است

باز هم سخن بگو سخن بگو شنیدنی ست

از زبان تو حکایت کسی که عاشق است

من اگر بخواهمت نخواهمت تو خوب باش

مثل حسن بی نهایت کسی که عاشق است

بغض های شب همیشه سهم نا امید هاست

خنده های صبح قسمت کسی که عاشق است

شاخه ها خدا کند به دست باد نشکند

عشق یعنی استقامت کسی که عاشق است

منتظر نایستید٬نوبت شما که نیست

نوبت من است٬نوبت کسی که عاشق است

نه خیال فردا را خواهم؛ نه توبه ی امروز را و نه گناه دیروز  را
نه گذر لحظه؛  نه بازی های زمانه؛ هیچکدام مرا نشکست
اما باز میگویند مجرمم چرا؟؟؟

راستی مسافر
دستانم با چند دکمه ی پیراهنت عجین شد؟
پاهایم چند آرزویت را له کرد؟
چشمانم چند خوابت را آشفته کرد؟

 راستی مسافر :وقتی زیر شلاق درد بودی
چند باده به سلامتی من نوشیدی؟
چند بوسه ی گل پرپرت شد؟

وقتی سکوت بود و انتظار
چند بار به حرمت دیروز آه کشیدی؟

منو شبانه خاک کنید تا همه بدانند چه شبهایی که تا صبح منتظر نشستم

منو غسل ندید تا همه بدانند چند بار توی دریای اشکام غرق شدم

کفنم نکنید تا همه بدانند دستانه یخ زده ام برای  تن معشوقم همیشه بازه

روی قبرم سنگ نذارید تا درِ تنهایی هام  به روی چشمای قاتلش همیشه باز باشه

سرمزارم هیچ کس لحظه ای درنگ نکنه  که یه وقت سکوت  نا تمامم منو بشکونید

روی سینه ام قلب مشکی بکشید شاید کسی  که سیاه پوشش کرد خاطراتمونو به

 یادش بیاره در کنار دستم تیغ خونینمو بذارید تا همه بدونن نفرت من کمتره

قبر منو با آب نشویید بذارید آن قدر کثیف بشه تا همه بدونن من از نوزادی مرده بودم

 رو قبر من درختی بکارید تا زیر سایه اش باشم و همه بدونن من یه خورشید داشتم

 و اونم رفت کنار زیر سرم عکساشو بذارید تا باز مثه همیشه سر به شونه هاش بارها

 بمیرم و زنده شم سر منو به طرف خورشید بذارید تا همه بدونن همیشه چشم به

انتظارشم چشمانمو باز بذارید تا همه بدونن هیچوقت چشمامو  از روش برنداشتم و

به روش نمی بندم به همه بگید کسی که اینجا خوابیده یه گناه داشت اونم گناهه

بودن بود  وصیت نامه ام را بسوزونید تا مبادا کسی بفهمه عشق چه کارایی که با من نکرد

با نهایت احترام تقدیم به:عشق ماندگارم

من يقين دارم كه برگ ،

 كاين چنين خود را رها كردست در آغوش باد ،

فارغ است از ياد مرگ !

 آدمي هم مثل برگ ، مي تواند زيست بي تشويش مرگ ،

 گر ندارد همچو او آغوش مهر باد را ،

مي تواند يافت لطف :

«هر چه باداباد را »

رنگ پر رنگ چشات تک رنگ مداد رنگی های منه

نقش چشات پشت تک سوژه نقاشی های منه

وسوسه بوسیدن لبهای تو بهونه شبهای منه

بهار موقع با تو بودنه عشق خوب تو آواز منه

زندگی کنار توست با تو بودن دنیای منه

دنيا كوچيكه و عشق تو ، بزرگ
دستهاي من كوچيكه و قلب تو ، بزرگ
چشمهاي من كوچيكه و آسمون دل مهربون تو ، بزرگ
اشكهاي من كوچيكه ولي غربت تو ، بزرگ
آسمون دل من كوچيكه و ستاره ي عشق تو ، بزرگ
گر چه عشق من كوچيكه و قلبم طاقت غم نداره
اما بدون تا روزي كه نفس مي كشم و زنده ام
عشق زيبا و قشنگت هميشه توي قلب كوچيكم مي مونه

با قلب پاکت از خدا       بخواه منو صبرم بده

هنوز نرفتي از پيشم       دوريت داره زجرم ميده

چونکه از همیشه دیوونه ترم با من باش

چونکه آبروی عشق و می خرم با من باش

چونکه بد جوری سزاوار توام با من باش

حالا که حوصله ات و سر می برم با من باش

باش تا بهتر و بهتر باشم

باش تا از این همه سر باشم

باش تا هق هق من بند بیاد

باش که چشم من آفتاب می خواد

با من باش گلکم

من که بی تو میمیرم

عزیزم چی بگم؟

اشکامو ندیدی

چرا از من بریدی؟

عزیزم چی بگم؟

واسه تو چی بودم؟

یه مشتی خاک ناچیز

عزیزم چی بگم؟

منو تنها نذاری تو جاده های پاییز

دل پر از گلایم رفیق دردا شده

بعد سفر کردنت اسیر غم ها شده

با من باش گلکم

من که بی تو میمیرم

عزیزم چی بگم؟

چیزی نمی‌تونم بگم ، قراره از من بگذری
چیزی نگو می‌فهممت ، باید از این خونه بری

چند سال از امشب بگذره؟ ، تا من فراموشت کنم
تا با یه دریا تو خودم ، خاموش خاموشت کنم

تنهاییامو بعد از این ، با قلب کی قسمت کنم؟
واسه فراموش کردنت ، باید به چی عادت کنم؟

تو باید از من رد بشی ، من باید از تو بگذرم
کاری نمی تونم کنم ، باید بیفتی از سرم

بعد از تو باید با خودم ، تنهای تنها سر کنم
یک عمر باید بگذره ، تا امشبو باور کنم

چند سال از امشب بگذره؟ ، با من یکی هم خونه شه
احساس امروزم به تو ، تنها یه شب وارونه شه

چیزی نمی تونم بگم...

ای سراپا ناز رفتنت را بخدا آمدنی نیست دگر

بی جهت منتظر معجزه ام

تو هم یک روز خواهی رفت...می دانم..

                        می دانم و این قصه ایست که هرشب...

                                                       هر شب آنرا می خوانم....

ديگه باورم شده همه چيز...خيالت راحت باشه...اين خيسي

گونه هام هم ديگه اسمش دلتنگي نيست...نمي دونم اسمش رو

ميشه چي گذاشت ولي يه چيزي شبيه آخر قصه هايي

كه تا آخرين خطش تصور نمي كردي اينطوري تموم بشه

ولي يه دفعه مي بيني نوشته پايان...ولي اونم قشنگه مگه نه

نه خودت مي دوني از نظر من هيچي بد نمي شه حتي رسيدن

به واژه ي پايان گلايه نمي كنم...بازم مي گم شكرت

اوني كه اين سرنوشت رو نوشته هر چي باشه بيشتر از

تو دوستم داره...آخ ببخشيد يادم رفته كه تو منو دوست نداشتي

        خدایا تپش انتظارم را بنگر و ضربان زمان را بیافزا تا بیاید

          من گل ِ خشک کاغذی  تو ابر پاک آسمــــــــــون

              ای آسمونی دل نبند  به حــرف ِ خاکِ بی نشون

               دستِ تو دستِ بارونه ، بارون تو نوازشـــــــــــــــه

               صداقتِ تو عاقبت به زیر خــــاکم می کشـــــــــــه

             گلی که از دور می بینی وقتی تو بارون می مــونه

           یه کاغذ ِ رنگی خیس  به جاش تو گلدون می مونه

         تو ساخته ی دستِ خدا  از خـــــــاکِ آلوده جــــدا

       من بی بهار و بی خــزون مخلوق دست آدمـــــــــا

      تو دور  ز  دنیـــــــا ی منی برو که گرم رفتـــــــی

     من یه دروغم یــــه دروغ  از من باید دل بکـــنی

حالا من دوباره چشمام ... پر از گلایه بازم

اون دلی رو که شکوندی ....با کدوم امید بسازم ؟

اون همه بغض شکسته ...کردم پیشکش که بمونی

نه که با نگاه سردت ... منو از خودت برونی

نه که با صدایی خسته..... بگی دل ازم بریدی

دستامو پس بزنی باز ....انگار که عشقی ندیدی

ندیدی که اشک چشمام ... واسه موندن التماس کرد

ندیدی دلم شکستو .....خودش رو برات فدا کرد

 ندیدی حتی گل سرخ .... یک دفعه پژمرد و خشکید

وقتی تو اوج رفاقت ... این همه دورنگی رو دید

این دل پر از گلایه .... هم نشین با غم و سردی

هنوزم مست خیاله .... که یه روزی بر می گردی

به امید مهربونیت ....نوشتم شعری دوباره

تا شاید یه ذره ای کم..... رو دلت اثر بذاره

    

آمدی ، چه زیبا

 گفتم دوستت دارم ، چه صادقانه

 پذیرفتی ، چه فریبانه

 آغوشم برایت باز شد ، چه ابلهانه

 با تو خوش بودم ، چه کودکانه

 همه چیزم شدی ، چه زود

 به خاطر یک کلمه ترکم کردی ، چه ناجوانمردانه

 نیازمندت شدم ، چه حقیرانه

 واژه ی قریب خداحافظ به میان آمد ، چه بیرحمانه

 و من سوختم ، چه عاشقانه

 ولی ......

                                           هنوزم دوستت دارم

نقطه

اینجا بی نام . نقطه. 

دلگیرم و تنهام . نقطه .

خنده رو لبهاست ، اما

غمگینه چشمام . نقطه .

با اینکه نخواستیم ، ویرگول ،

من تو رو می خوام . نقطه .