روزی که می رفتی پرستوها غمگین بودند. سر شاخه های بید مجنون از دست باد گیسو پریشان می کرد و نوای نی چوپان آوای غم آلودی را در فضای دشت می گسترانید.

روزی که می رفتی اشک من چه غریبانه از گونه هایم جاری بود و کلام خداحافظ فقط نوید فاصله های دور را می داد.

روزی که می رفتی آتش کوه نگاهم فریاد می زد : ای آخرین بهار کی بر می گردی؟ کی؟

و آنگاه خداحافظ لبانم به خاموشی گرایید.

روزی که می رفتی همه شاهد بودند و غروب آفتاب آخرین طرح را در برگ سبز خاطره هایت به جا گذاشت.

اکنون روز ها و هفته ها و ماهها و سالها گذشته و من یاد تو را در کوچه های باریک رود خانه می جویم و غروب را به یاد تو به آبها می نگرم چون به صداقت آب ایمان دارم...

برگرد که چشمانم منتظر توست...

هنوز به یاد دارم آن لحظه آخر را

آن لحظه آکنده از اشک را

من دستانت را سخت فشردم.

گونه هایت را به سینه ام چسباندم.

گفتم روحم زنده است با عشق تو.

زندگی در جریان است از وجود تو.نرو

تو گفتی:باید رفت که رفتن تقدیر ماست

دستانم را رها کردی.

صورتت را از سینه ام جدا کردی.

من خون می گریستم .التماس کردم نرو

تو فریاد زدی:باید رفت که رفتن تقدیر ماست

روحم زنده است از عشق تو

زندگی در جریان است از وجود تو

می رود چشمم به دنبالت برو عشق نگهدارت

دیر زمانیست که رفته ای.

غروب بر من سایه افکنده.

من در برهوت زندگی گم شده ام و تو را می جویم

می دانم که تو را در قیامت خواهم دید

آن روز یک سوال از تو خواهم پرسید

به خاطر کدامین گناه مرا ترک کردی؟

(افسوس)

افسوس دلم  غمگین ،افسوس   دلم   شیداست          

                                                افسوس دیار عشق دور است ولی پیداست

دردام    تو افتادم  ای عشق   مرا   دریاب

                                            کانون دلم   برگیر  ،کانون    دلم   زیباست

می خوانمت امشب من ،بشنو تو صدایم را

                                              آری به فدایت   من ،آری   که صدا  شیواست

امشب که تو را جویم از عشق تو سر مستم

                                           آن قد تو چون سروست آری چقدر که رعناست

این عشق شکست خورده این قلب هزاران چاک

                                          افسوس که اینجا نیست ،در خوابه و در رؤیاست

این کیه که قد آینه عکسشو زدن به دیوار
چقدر شبیه من نیست, نه خدایا منم انگار

اگه این منم که ما رو چه به این همه اشاره
با کی اشتباه گرفتید من نه ماهم نه ستاره

چشمتو رو آینه وا کن واسه ماه ستاره کم نیست
اون که آرزوشو داری حتی قد خودتم نیست

نمیدونم خیلی از ما نقشمون تو قصه چی بود
اگه رو میشد دلامون اگه این شب شیشه ای بود

دیگه جز شب چی میتونه سایه ی هر دوی ما شه
اگه تصویر ستاره پشت پرده این نباشه

عینک خیالو وهمو از رو چشم قصه بردار
من همینم که میبینی نه اون عکسای رو دیوار

بازم صدای بارون پیچیده توی ناودون

خودکشیه قطره ها رو شیشه و خیابون

بازم یه قلب خسته از زدن و تپیدن

شکسته شد از عشق و حسرت و درد کشیدن

یکی یه گوشه مرده و هیچکی اونو ندیده

یکی یه راهی رفته که به تهش رسیده

یه قصه ای هزار بار خونده شد و بسته

 شد

کسی چیزی نفهمید

چشم همه خسته شد

بازم صدای بارون پیچیده تو ناودون

خودکشیه قطره ها رو شیشه و خیابون...!

امروز که محتاج توام جای تو خالیست

فردا که میایی به سراغم نفسی نیست

وقتی باران می بارد،

و بوی خاک،

در ازدحام خالی باغ

جاری می شود؛

عطر تن تو،

تمامیت مرا

در بر می گیرد ...

تو،

خود بگو،

که ساختار مرا

از خاک این باغ سرشته اند،

یا تار و پود تو را؟!

که اینچنین،

به عطر تو،

مست،

آغشته ام!؟

من بودم ویک درخت 

یک نیمکت ، یک روح خسته 

چند برگ زرد ،

 یک قلب شکسته 

 و سنگینی یک نگاه عاشقانه ....... 

آن غریبه چه در ذهنش بود ؟؟؟؟

انگار او هم نقاب زده 

     صورتکی  معصومانه                                              

احتمالاً میخواست تلافی کند

 زخمهایی که کسان دیگر نهادند ، بر دلش یادگاری

شاید هم واقعاً عاشق بود ،

میخواست تمام دنیایش باشم ،  

خالی از فریب و تظاهری 

شاید هم می اندیشید به احساسات کودکانه ام ،  

عشق را برایم به تصویر کشد 

آن وقت به ویرانه هایش بخندد 

چون اشک مرا ریخت بخندد 

 به حماقت ِ من بخندد

آن غریبه کدامین بود؟؟؟؟

همیشه تردید داشتم ، تردید : 

به آن رهگذر دیوانه ای که روی درخت میان ِ

 قلب شکسته  حک میکند تیر نگاهی

به آن دلباخته ای که معشوق ستمگرش را التماس میکند

 با اشک و آهی

 وانگاه دست به آسمان : خدایا دوستش داشتم                           

                                       تو گواهی

به آن مغروریکه ، نظر به یار ِ مطلوب ،

 غرور چندین ساله اش را  میشکند

      مرهم ، پک  به سیگار میزند

به آن پسرک که میگوید :

              دختر ِ باران ، غصه ات را به من بسپار

              خدا رااااا ، بس کن این قصه ی اندوهبار

حال من ماندم  و یک اطاق کوچک

                          روحی غمین ، 

               یک میز و چند کاغذ مچاله

                    دل ِ آشفته و قلبی حزین

  انگار خواب نما شدم     

نه نیمکتی ، نه باغی ،  نه درختی 

 نه آن غریبه....... 

امشب سرم سنگین شده ، 

میروم کنار پنجره و آرام میگزارمش میان ِ دفتر شعرم

ناگاه صدای فریادی آسایش مرا درهم میکوبد

آ ه ه ه  ...

او کیست که بی اجازه نشسته درون من

ودلش هر چه خواست میگوید :

 چه شد آن دل تپیدنها

 دیگر تورا یک لبخند عاشقانه ، مشتاق نیست

 چرا چشم بیگناهی به تو بنگرد ،

                          گویی : دام فریبی ست

نگاه خاموشت نمی خندد به روی زندگانی

کجا رفت آن عشق سرکش ...........

هِی با توام ای غم پرست :

از چیست این همه آشفتگی و پریشانی .........

 ...........

وای ، بس است تنهایم بگذار 

فرسوده ام ، درمانده ام ،

                    از هجوم افکار

دست بردار از سرم ، میکوبمش به دیوار !!

 .......... 

کجاست شعرهایم ؟؟؟ 

همان کلمات جوهری ؟

همه را پاشید به صورتم ، سیلاب اشکهایم ....