تمومش كن بيا از هم جدا شيم بيا اينقدر تكراري نباشيم

تمومش كن تا همين جا تو يه لحظه از اين تنهايي با هم رها شيم

تمومش كن ته اين جاده بسته تهش ماييم كه قلبامون شكسته

بگو اين جا كجاي قصه ي ماست نگاه كن اول راهيم و خسته

نترس از اين كه حرفام دلنشين نيست تموم سهم ما از عشق اين نيست

ما عشق اول هم بوديم اما هميشه عشق اول بهترين نيست

تمومش كن بيا از هم جدا شيم بيا اينقدر تكراري نباشيم

تمومش كن تا همين جا تو يه لحظه از اين تنهايي با هم رها شيم

تمومش كن ته اين جاده بسته تهش ماييم كه قلبامون شكسته

بگو اين جا كجاي قصه ي ماست نگاه كن اول راهيم و خسته

تمومش كن بيا از هم جدا شيم بيا اينقدر تكراري نباشيم

تمومش كن تا همين جا تو يه لحظه از اين تنهايي با هم رها شيم

سيـب سـرخي را بـه من بخشيـد و رفـت

عاقبـت بر عشـق مـن خنـديـد و رفـت

اشـك در چشمــان سـردم حلقــه زد

بـي مـرو‏ت گريـه ام را ديــد و رفـت

چشـم از مـن كنـد و دل از مـن بريـد

حـال بيمـار مــرا فهـميــد و رفـت

بـا غـم هجــرش مــدارا مـي كنـم

گـر چـه بر زخمــم نمك پاشيد و رفـت

 عاشقت بودم دیوانه حسابم کردی  

                               آشنا بودم بیگانه خطابم کردی

    

آمدی ، چه زیبا

 گفتم دوستت دارم ، چه صادقانه

 پذیرفتی ، چه فریبانه

 آغوشم برایت باز شد ، چه ابلهانه

 با تو خوش بودم ، چه کودکانه

 همه چیزم شدی ، چه زود

 به خاطر یک کلمه ترکم کردی ، چه ناجوانمردانه

 نیازمندت شدم ، چه حقیرانه

 واژه ی قریب خداحافظ به میان آمد ، چه بیرحمانه

 و من سوختم ، چه عاشقانه

 ولی ......

                                           هنوزم دوستت دارم

اي قشنگ ترين بهانه زندگيم به من بگو مهرو محبت

را از كدامين چشمه زيبايي گرفتيكه خارها را

گل كردي و دلها را عاشق خود و انوار

كدامين ستاره اي كه روشنايي چشمانت را از آن گرفته اي

كه با نگاهت شعله عشق را  در جانم افروختي. صدايت را از كدام

مرغ خوش آوا گرفته اي كه طنين آن مرهم

همه زخم هاي من است. خوابم مياد اما

مي ترسم كه بخوابم مي ترسم كه اگر بخوابم تو را درخواب

                         ببينم كه از من جدا  مي شوي

عزیزم با تمام وجود

دوستت دارم

گفتی که می بوسم تو را، گفتم تمنا می کنم

گفتی اگر بيند کسی، گفتم که حاشا می کنم

گفتی ز بخت بد اگر ناگه رقيب آيد ز در

گفتم که با افسون گری او را ز سر وا می کنم


گفتی که تلخی های می، گر ناگوار افتد مرا

گفتم که با نوش لبم آن را گوارا می کنم

گفتی چه می بينی بگو، در چشم چون آيينه ام

گفتم که من خود را در او عريان تماشا می کنم


گفتی که از بی طاقتی دل قصد يغما می کند

گفتم که با يغماگران باری مدارا می کنم

گفتی که پيوند تو را با نقد هستی می خرم

گفتم که ارزان تر از اين من با تو سودا می کنم


گفتی اگر از کوی خود روزی تو را گويم برو

گفتم که صد سال دگر امروز و فردا می کنم

گفتی اگر از پای خود زنجير عشقت وا کنم

گفتم ز تو ديوانه تر دانی که پيدا می کنم

عاشقم ، عاشق رویت، گر نمیدانی بدان

                            سوختم در آرزویت گر نمیدانی بدان

                                                عاشقت بودم ، مرا بردی زِ یاد

                                                           سوختم، خاکستر عشق را دادی به باد

                       لعنت به تو عشق تو

دوست دارم بدانم

             اخرین نگاهت

                      بر چه چیز بر جای خواهد ماند

                                       بر سرخترین گلهای سرخم

                                                        یا بر سیاهترین اشکهای سیاهم...

و اخرین لبخندت

                   بر چه چیز خواهد خشکید

                                  بر منطق بی ارزش این سقف کبود

                                                              یا بر حسرت دیرینه ی این فصل حسود...

                              ......................... بر چه چیز..........................