یه روز و روزگاری  خیلی دوست داشتم

گل عشقت تو رو توی این دلم کاشتم

اما بعد یک عمر خونه دل خوردن

فهمیدم تو دلت  جایی نداشتم

 میگفتی عشقت منم  تویی پاره ی تنم

فکرشو نکن یه روزی ازت دل بکنم

عشق تو رو خواستم رو چشات گزاشتم

اما باز سوی دلت جایی نداشتم

اشک منو در نیاز      پا رو دل من نزار

قلب من واسه تو      سر به سر من نزار

اشک منو در نیار     اشک منو درنیار

اخه هیچکی مثل تو  حرفمو نمی خونه

اگه بری تو  جای تو خالیه تو خونه

اشک منو در نیار اشک منو درنیار

 غصه تو برای من شادی من برای تو

تو مثل خواب نسیمی به رنگ اشک شقایق
تو مثل شبنم عشقی به روی پونه عاشق
تو مثل دست سپیده پر از تولد نوری
تو مثل نم باران لطیف و پک و صبوری
تو مثل مرهم یاسی برای قلب شکسته
تو مثل سایبان امیدی برای یک دل خسته
تو مثل غنچه لطیفی به رنگ حسرت شبنم
تو مثل خنده یاسی و مثل غربت یک غم
تو مثل جذبه عشقی در انتظار رسیدن
در امتداد نوازش گلی ز عاطفه چیدن
تو مثل نغمه موجی غریب و آبی و ساده
شبیه شاخه گلی که افق به چلچله داده
تو مثل چکه مهری ز سقف سبز صداقت
تو مثل گریه شعری بروی صفحه غربت
تو مثل لذت رویا تو مثل شوق نگاهی
هزار مرتبه خورشید و صد افق پر ماهی
تو مثل لطف بهاری پر از شکوفه خواندن
تمام هستی من شد میان شعر تو ماندن
تو مثل هر چه که هستی مرا به نام صدا کن
برای این دل سرگشته وقت صبح دعا کن 
 

تنها سهم من از دنیا

یک باغ تنهایی است

باغی پر از گلهای حسرت.

سالهاست

جغدی پیر

بر بام این باغ لانه کرده

میخواند هر دم

اوازی حزین

از رنج تنهایی.

تنها سهم من از دنیا

اتاق کوچکی است

در باغ تنهايي.

اتاق من لبريز است

از حرفهای ناگفته

دیوارهایش میخوانند هردم

اواز تلخ تنهایی

كة:

با كه بايد گفت

رازهای ناگفته

بر كجا بايد ريخت

اشكهای شور تنهايی