«ليلا دوباره قسمت ابن ُ سلام شد
عشق بزرگم اه چه آسان حرام شد
ميشد بدانم اينكه خط ِ سرنوشت من
از دفتر كدام شب بسته وام شد ؟
اول دلم فراق تورا سرسري گرفت
وان زخم كوچك دلم آخر جذام شد
گلچين رسيد و نوبت با من وزيدنت ،
ديگر تمام شد گل نازم تمام شد...
شعر من ازقبيله خون است خون من ،
فواره از دلم زد و آمد كلام شد
ما خون تازه در تن عشقيم و عشق را ،
شعر من و شكوه تو رمز ِ دوام شد
بعد از تو باز عاشقي باز ...اه نه ،
اين داستان به نام تو اينجا تمام شد ....»

 <<از طرف دوست گلم هدیه>>

          طوریم نیست خوردو خمیرم فقط همین    کم مانده است بی تو بمیرم فقط همین

ازهرچه هست و نیست گذشتم ولی هنوز    در مرز چشم های تو گیرم فقط همین

مرا ببخش که این همه حرف می زنم      شاعر شدم  که لال نمیرم فقط همین

زندگی زیباست.................. اما بدون غم

مرگ زیباست................... اما بدون گناه

دوستی زیباست.................. اما بدون کلک

عشق زیباست.................... اما بدون دروغ

دنیا زیباست......................اما بدون درگیری

گل زیباست....................اما بدون ریشه

سکوت زیباست...................اما بدون یار

شیشه زیباست.......................اما بدون تیرگی

برف زیباست..................اما بدون رهگزر

خانواده زیباست.....................اما بدون دوری

ما هم زیباییم .....................اما بدون ماسک

از من نپرس چقدر دوستت دارم

اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست

به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم

 مگر ماهی بیرون از آب میتواند نفس بکشد

مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من زنده بمانم

بگو معنی تمرین چیست ؟

بریدن از چه چیز را تمرین کنم ؟

بریدن از خودم را ؟

مگر همیشه نگفتم که تو هم پاره ای از تن منی ..

از من نپرس که اشکهایم را برای چه به پروانه ها هدیه می دهم

همه می دانند که دروری تو روحم را می آزارد

 تو خود پروانه ها را به من سپردی که میهمان لحظه های بی کسی ام باشند

 نگاهتت را از چشمم برندار مرا از من نگیر ...

هوای سرد اینجا رو دوست ندارم

 مرا عاشقانه در آغوش بگیر که سخت تنهام

دیگر نشانه ای ز دل شاعرش نبود

گفتم چقدر میگذرد که ندیدمت

مکث و سکوت و بی خبری،خاطرش نبود!

تو همه چاره من من همه بیچاره تو !!!

« آرام دلم سلام »

گفتم دست به قلم شوم تا به ناگفته های خودم رنگ گفته بپوشانم .

دلم را به تاراج زدی .

چوب حراج زدی به تار و پودم .

کاش دلم به صافی دل تو بود .

به کدام گوشه ی قلبم بنگرم که صدایت نکند .

به کدام خاطره اندیشه کنم که بوی تو را ندهد . 

دلم تنگ تو است . . چقدر سخت است برای تو ، بدون تو باشم .

دیگر رشته ی تاب و توان از دستم رفته است . 

دیگر همه چیز بوی گدایی میدهد . 

كولي اواره منم زخم سفر روي تنم

يه روزي از همين روزها تو چنگ جاده ميشكنم

طعنه بي ستاره گي به غربت شب هام نزن

تهمت بي ترانه گي به خشكي لب هام نزن

من اون هميشه عاشقم كه تن به تبعد تو داد

بقل، بقل ستارشو به عشق خورشيد تو داد

من از تو شب نشين شدم ستاره هامو پس بده

به قيمت ترانه هام به غربتم نفس بده

كولي اواره منم زخم سفر روي تنم

يه روزي از همين روزها تو چنگ جاده ميشكنم

به جرم از تو دم زدن نگاه تو ازم نگير

خالي دست هامو نبين من غريب رو كم نگير

فقط يك اسمم واسه تو اسمي كه از يادت ميره

فقط يك مشتي خاطره كه توي قلبت ميميره

نميشه باورت ولي اين بي نشون دل منه

دلي كه تو هر تپشش اهنگ بغض رو ميزنه

كولي اواره منم زخم سفر روي تنم

يه روزي از همين روزها تو چنگ جاده ميشكنم

توي گسترده رويا اي سواره اسب ابله

دنبال كدوم مسيري توي تاركي مطلق

اي به رويا سر سپرده با تو ام اي همه خوبي

راهي كدوم دياري اخه با اين اسب چوبي

باتوام اي كه تو فكرت باهر عشقي و با هر اسمي

راه سپاره فتح قلب ماه پيشونيه تلسمي

توي دست هاي نجيبت عكس ماه پيشوني داري

واسه پيدا كردن جاش دنيارو نشوني داري

ماه پيشوني تو قصه فكر بيداري تو خوابه

خورشيد هفت اسمون نيست عكس خورشيد توي ابه

از خواب قصه بلند شو اسب چوبيت رو  رها كن

ماه پيشوني مال قصص مرد من منو صدا كن

اگه از افسانه دورم اگه ماه پيشوني نيستم

اگه با زمين غريبه اگه اسموني نيستم

واسه خواب خستگي هات مثل يك قصه لطيفم

به صداقت تو مومن مثل قلب تو شريفم

(بازم از الطاف دوست عزیزم مهراد)

 سالها بود که در مزار تنهاييم خفته بودم
 ناگاه با مشتي آب سرد برروي مزارم برآشفتم
 بوي چند شاخه گل مريم مشامم را نوازش داد
 بعد از سالياني احساس کردم نمرده ام!
 یک نفر سياه پوش برسر مزارم فاتحه ميخواند
 وجودم به لرزه افتاد
 او که بود؟؟
 آيا او هماني بود
 که با دستانش مرا به قعر خاک تبعيد کرده بود؟
 خاطرات در برابرم صف کشيدند
 موهاي خاک خورده ام را
 ميان دستان استخواني ام فشردم
 حفره خالي چشمانم لبريز از اشک شد
 احساس مرگ و زندگي بر قلبم چنگ ميزد
 ميان دلهره و ترديد آن سياه پوش رفت
 ولي هنوز خاطراتي که در ذهنم بر آنها 
  مهر باطل زده بودم در برابرم نقش مي بستند
 آه چه غم انگيز بود خاطره روز مرگم

آخرين ملاقات  بند صليبي به او هديه كردم

با تعجب گفت: من كه ديگر تو را دوست ندارم

گفتم: ميدانم

 ولي مگر نه بر سر هر گوري صليبي نهفته است!

پس اين را بگير  و در گردنت  پاي قلبت بياويز

زيرا آنجا از اين پس

.

.

.

 گور عشق من خواهد شد…!

سلام اي بي وفا ،‌ اي بي ترحم
 سلام اي خنجر حرفاي مردم

 سلام اي آشنا با رنگ اشکم
سلام اي دشمن زيباي جونم

بازم نامه مي دم با سطر قرمز
 آخه اين بار شده من با تو هرگز

 نمي خوام حالتو حتي بدونم
 تعجب مي كني؟ آره همونم

 هموني كه زموني قلبشو باخت
 همون كه از تو يك بت ،‌ يك خدا ساخت

 هموني كه برات هر لحظه مي مرد
 كه ذكر نامتو بي جون نمي برد

همونم كه مي گفتم نازنينم
بميرم اما اشكاتو نبينم

 تعجب مي كني؟ آره عجيبم 
 مي خوام دور شم ازت خيلي غريبم

 ديگه هر چي كشيدم بسه دختر
 نمي بينيم همو  خوبه ،‌ چه بهتر

 ديگه بسه برام هر چي كشيدم
 فريبي بود كه من از تو نديدم؟

 دروغي هست نگفته مونده باشه ؟
 كسي هست تو خيال تو نباشه ؟

عجب حتي دريغ از يك محبت
دريغ از يك سر سوزن صداقت

گل بيتا چرا اخمات توهم شد؟
 چيه توهين به ذات محترم شد ؟

   گفتی که مرا دوست نداری گله ای نيست

بين من و عشق تو فاصله ای نيست

گفتم کمی صبر کن گوش به من ده

گفتی که نه بايد برم حوصله ای نيست

گفتم کمی فکر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نيست

رفتی تو خدا پشتو  پناهت ، به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نيست

آمدم تا مست و مدهوشت كنم اما نشد

عاشقانه تكيه بر دوشت كنم اما نشد

آمدم تا از سر دلتنگي و دلواپسي

گريه تلخي در آغوشت كنم اما نشد

آرزو كردم كه يك شب در سراب زندگي

چون شراب كهنه اي نوشت كنم اما نشد

نازنينم، نازنينم يا تو هرگز نرفت از خاطرم

آمدم تا اين سخن آويزه گوشت كنم اما نشد

شعله شد تا به دل خاكستر احساس تو

لحظه اي رفتم كه خاموشت كنم اما نشد

بعد از آن نامهربانيهاي بي حد و فزون

سعي كردم تا فراموشت كنم اما نشد